اولین داستان زندگی واقعی که توسط دوستی به طور ناشناس برام فرستاده شده داستان هایی که هر روز تو جامعه به نوعی اتفاق می افته ........

      ضمن تشکر از لطف این عزیز مایلم اظهار نظر  وتجریه وتحلیل کسانی که به بلوگم سر میزنن را بدونم وهمچنین پیام خودتونو  که برا این دوست  عزیز را بنویسید

                                   **************

حالا که دارم این خاطرات را باز گو میکنم ۲۷ سالمه پنج سال پیش بود که تو یه شرکت خصوصی مشغول کار شدم با داشتن مدرک دیپلم کار بهتری پیدا نمیکردم

اوضاع اقتصادی خانوادمم  خوب نبود ومجبور بودم کار کنم بعد از گذشت چند ماه یکی از کارمندهای اون شرکت اظهار عشق وعلاقه زیاد کرد من هم که دنبال مهر وعاطفه بودم ودنبال یه تکیه گاه  احساس کردم عشق واقعی وگمشده خودمو پیدا کردم  

 کم کم اینقدر به هم نزدیک شدیم تا اینکه گفت میخواد ازم خواستگاری کنه وبدون من زندگی براش معنی نداره هر روز بهونه ای می اورد وبه خواستگاریم نمی اومد وقتی چشم باز کردم دیدم دیدم شیرین زبونیها ووعده دادنها وقسم خوردناش  کار دستم داده  دو ماهه هستم وقتی موضوع را با اون  میون گذاشتم همه چیز عوض شد وطوری رفتار کرد که اصلا منو نمی شناسه دست به خودکشی زدم وخانواده ام از موضوع خبر دار شدند وزیر بار شلاقهای پدرم وبرادرم پسرم به دنیا اومدخانواده ام شکایت کردن  متوجه شدیم که اون پسر همسر داشته ووقتی شکایت کردیم همسرش بعد از گریه ها وفحش وناسزاهای زیاد بهم۱یشنهاد کرد  ۵ میلیون تهیه می کنه تا  که کسی نفهمد این بچه اون مرده ومن  

دست از سر همسرش بردارم و مدعی هیچ چیز نشم تهدید کرد  با پنج میلیونو بگیریا   اگه زنش بشی بعد چند وقت مهریه ات را بهت میده وطلاقت میده  وحزانت بچه ات را میگیره پس بگو این بچه از همسر من نیست ونگذار ازمایش دی ان آ نشون بدهد که این بچه همسرمه با ترفندی که اون خانم زد وازمایش دی ان ا را طوری انجام دادم که نشون بدم اون بچه از اون مرد نیست چون تهدیدم کردن که بچه را ازم میگیرن منم که مهر مادری نسبت به بچه ام پیدا کردم حاضر بودم جونمو بدم وکسی کاری به بچه ام نداشته باشه قبول کردم  حالا خانواده ام فکر میکنن من دختر فاسدی بودم وهر روز با کسی. من این تهمت را به جونم خریدم اما حاضر نشدم بچه ام را ازم بگیرند بچه ام روز به روز داره بزرگ میشه وتو شناسنامه اش اسم پدر نیست خانواده ام بهم اعتماد ندارن وهر روز حرفای رکیک وبدی بهم نسبت میدن ومن تحمل میکنم با نگاههای عجیب  وبی اعتماد اونا شب وروزمو میگذرونم بچه ام توی خونه حبسه حتی برا دکتر رفتن یواشکی از خونه بیرونش میبریم نمی تونم مثل بچه های دیگه به گردش وپارک ببرمش چون هنوز کسی از وجودش خبری نداره خانوادم با همه قطع رابطه کردن نمی تونم به خواستگارانم جواب رد میدم  چون کسی بویی از این ماجرا نبره

 خانوادم به بچه ام  که پسره و از عسل شیرین تر شده وخوش سر وزبون شده علاقه مند شدند اما در حضور من علاقه خودشونو مخفی میکنن همه جوانی من نابود شد به خاطر اعتماد وعشق دروغین یه نامرد که با زندگیم بازی کرد وخاکسترم کرد هر روز که چشمم به نگاه پاک ومعصوم پسرم می افته فقط اشگ میریزم وبرا اینده اش نگرانم نمی دونم وقتی میخواد مدرسه بره چکار کنم دادگاه گفته یه اسم پدر میگذاریم تو شناسنامه اش نمی دونم بعدا جواب سوالات پی در پی اونو چی بدم نمی دونم تا کی زیر نگاههای مشکوک ووحشتناک خانواده ام دوام بیارم

از هر چه مرده متنفرم از هر چه عشقه نفرت دارم فقط تنها چیزی که زنده نگه داشته منو بچه ام هست که همیشه نگرانم نکنه ازم بگیرنش اگه خانواده ام بفهمند که تو او ازمایش از عمد اشتباه کردیم وبچه اونه اونو مجبورش میکنن که یا بچه را بگیره یا منو به عقدش در بیارن من حاضرم بار تهمت را به گردن بگیرم اما هر گز با اون نامرد روبرو نشم ویا بچه ام را حتی یه ساعت ازم دور نکنند

همیشه از خودم میپرسم ایا واقعا همه تقصیرا به گردن منه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟