آنقدر رسم وفا مرده که ترسم روزی

                                  لیلی گر زنده شود یادز مجنون نکند

                                        روزهای خوب من در خواب بود 

                                     باغ گل از اشگ من سیراب بود 

                               دل  به ا قیانوس می دادم چه سود 

                                      قسمت من خلوت مرداب بود

                      تقصیر دلم چیست  اگر روی تو زیباست 

                            حاجت به بیان نیست که از روی تو پیداست         

                             من تشنه یک لحظه تماشای تو هستم 

                        افسوس که یک لحظه تماشای تو رویاست 

--

                                در کلبه عشقم شبی را سر کن 

                                     با دست صمیمی مرا باور کن 

                                 صد بار چنین گفتم ومی گویم من 

                                بی عشق تو زنده نیستم باور کن 

                                من از طرز نگاه تو امید مبهمی دارم 

                       نگاهت را نگیر از من که با آن عالمی دارم 

                          اگر دورم ز دیدارت دلیل بی وفایی نیست  

                              وفا آن است که نامت را زیر لب دارم 

                                        کاش قلب وسعت می گرفت 

                                     شمع با پروانه الفت می گرفت 

                                           کاش توی جاده های زندگی  

                                         خنده از گریه سبقت میگرفت